Dokümanlar /
... / Uygulama Yönetimi / Capabilities ve Sysctls

🔐 Capabilities, Sysctl'ler ve UDP Portları

Bazı uygulamalar, sade bir konteynere verilenden daha fazla çekirdek yetkisine ihtiyaç duyar. Bunun en net örneği bir VPN'dir: WireGuard'ın kendi namespace'i içinde bir ağ arayüzü oluşturması ve yönlendirmeleri programlaması, IP yönlendirmeyi (IP forwarding) açması ve bir UDP portu üzerinden yanıt vermesi gerekir. Bunların hiçbiri varsayılan konteyner ayarlarıyla erişilebilir değildir ve hiçbiri Ayrıcalıklı Erişim gibi kaba bir yöntemi gerektirmez.

Üç alan bu ihtiyacı karşılar; tümü uygulama kaydının bir parçasıdır ve tümü konteyner oluşturulduğunda uygulanır.

Capabilities (caps)

Bir capability, root yetkisinin tek bir dilimidir. NET_ADMIN, bir uygulamanın kendi ağ namespace'i içinde arayüzleri ve yönlendirmeyi yapılandırmasını sağlar; bir tünelin ihtiyaç duyduğu şey de tam olarak budur, fazlası değil.

{
  "type": "app",
  "app": "wireguard",
  "caps": ["NET_ADMIN"]
}

ODAC yalnızca şunlara izin verir:

Capability Ne işe yarar
NET_ADMIN Uygulamanın kendi namespace'inde arayüzler, yönlendirme ve netfilter: WireGuard, OpenVPN, Tailscale
NET_RAW Ham (raw) ve paket soketleri: ping, traceroute
NET_BIND_SERVICE Root olarak çalışmadan 1024 altındaki bir portu bağlama
IPC_LOCK Gizli verilerin takas alanına (swap) ulaşmaması için belleği mlock ile kilitleme: Vault, Redis
SYS_NICE Uygulamanın kendi iş parçacıklarının zamanlama önceliğini değiştirme

Bunların dışındaki her istek uygulama oluşturulurken reddedilir. SYS_ADMIN, SYS_MODULE, SYS_RAWIO, SYS_PTRACE ve benzerleri konteyner sınırını aşar: bir çekirdek modülü yüklemek veya rastgele host belleğini okumak, konteyner kendisini ne sanırsa sansın host üzerinde root yetkisi demektir. Gerçekten buna ihtiyaç duyan bir uygulama, ayrı ve bilinçli bir karar olan Ayrıcalıklı Erişim istiyor demektir.

Adlar CAP_ ön ekiyle veya ön eksiz ve herhangi bir harf büyüklüğünde yazılabilir: NET_ADMIN, net_admin ve CAP_NET_ADMIN aynı istektir.

Sysctls (sysctls)

Konteyner başına ayarlanan çekirdek parametreleridir:

{
  "type": "app",
  "app": "wireguard",
  "caps": ["NET_ADMIN"],
  "sysctls": {
    "net.ipv4.ip_forward": "1",
    "net.ipv4.conf.all.src_valid_mark": "1"
  }
}

Yalnızca namespace kapsamlı parametreler kabul edilir; yani konteyner motorunun host'a dokunmadan tek bir konteyner için ayarlayabileceği parametreler: net.* altındaki her şey ile kernel.msg*, kernel.sem, kernel.shm* ve fs.mqueue.*. vm.max_map_count gibi host genelini etkileyen bir ayar reddedilir; konteyner motoru da bunu reddeder ve reddedilen bir konteyner, görünür bir hata vermek yerine ODAC'ın sürekli yeniden oluşturmaya çalıştığı bir döngüye girer.

Değerler dize, sayı veya boolean olarak gönderilebilir; 1, "1" ve true değerlerinin tümü çekirdeğe 1 olarak ulaşır.

⚠️ Host ağ modu net.* sysctl'lerini düşürür. Host ağını kullanan bir uygulama, host'un ağ namespace'ini paylaşır; bu nedenle söz konusu ayarlar doğrudan host'un kendisini yeniden yapılandırırdı. Bir uygulamayı host moduna geçirmek bu ayarları kaldırır ve hangilerinin kaldırıldığını size bildirir; bunları bunun yerine host üzerinde ayarlayın. Capabilities ve ağ dışı sysctl'ler etkilenmez. Bkz. Ağ Modu.

UDP Portları (proto)

Bir port girişi aktarım protokolünü belirtir:

{
  "ports": [
    { "container": 51820, "host": 51820, "proto": "udp", "public": true }
  ]
}
  • proto değeri "tcp" veya "udp" olur. Belirtilmezse tcp kabul edilir; bu alan var olmadan önce her portun kullandığı değer de buydu.
  • Aynı port numarası her iki aktarım protokolünde de yayınlanabilir: 51820/tcp ve 51820/udp iki farklı bağlamadır.
  • proxy üzerinden yönlendirilen bir giriş her zaman TCP'dir. ODAC'ın ters proxy'si HTTP konuşur; bu yüzden datagram portuyla ilgisi yoktur ve bu birleşim reddedilir.
  • public: true, tıpkı TCP'de olduğu gibi tüm arayüzlere bağlanır. Yayınlanan bir port, host güvenlik duvarının INPUT zincirini atlar (konteyner motorunun DNAT işlemi hedefi paket oraya ulaşmadan önce yeniden yazar); bu nedenle herkese açık bir UDP portuna, güvenlik duvarınızda eşleşen bir UDP kuralı olup olmamasından bağımsız olarak internetten erişilebilir. Yayınlanan portlar için güvenlik duvarı kuralları tutuyorsanız bu kurallarda udp belirtilmelidir; bir TCP kuralı tünel için hiçbir işe yaramaz.

Kontrol panelindeki port düzenleyicisinin kullandığı app.port.set API'si proto alanını değiştirmeden taşır; böylece kullanıcının yapacağı ilk yapılandırma düzenlemesi bir tüneli sessizce TCP'ye düşürmez. Aynı nedenle, okuyamadığı bir protokol varsayılana çevrilmek yerine reddedilir.

Şablon Uygulamaları

Çoklu uygulama şablonlarında her alan, apps.<key> altında ona ihtiyaç duyan konteynere aittir:

{
  "type": "template",
  "name": "vpn-stack",
  "apps": {
    "tunnel": {
      "image": "linuxserver/wireguard",
      "caps": ["NET_ADMIN"],
      "sysctls": { "net.ipv4.ip_forward": "1" },
      "ports": [{ "container": 51820, "host": 51820, "proto": "udp", "public": true }]
    },
    "web": { "image": "nginx" }
  }
}

Yalnızca tunnel bu capability'yi alır. ODAC'ın izin vermeyeceği bir istek, tek bir konteyner bile oluşturulmadan önce tüm yığını başarısız kılar; böylece bir şablon bu nedenle hiçbir zaman yarım şekilde dağıtılmaz.

Notlar

  • Üç alan da konteyner oluşturulduğunda sabitlenir. Bir değişikliği uygulamak için uygulamayı yeniden başlatın: odac app restart my-app.
  • Bunların hiçbirini istemeyen bir uygulama, kaydında ek bir alan olmadan her zaman olduğu gibi oluşturulur.
  • Verilen her yetki, uygulamanın adıyla birlikte sunucu günlüğüne yazılır; böylece hangi konteynerlerin ek çekirdek ayrıcalığına sahip olduğuna dair bir kayıt bulunur.